مورد کاوی شماره هشت با عنوان حفظ سوزان چالمرز

توماس چین[1]،گوشی تلفن را گذاشت و آهی کشید. نایب رئیس مهندسی نرم افزار در یک مؤسسه فیبر نوری پیشرفته «ای پی آی»[2] با سوزان چالمرز صحبت کرده بود. سوزان درخواست کرده بود تا او را بعد از وقت کاری ملاقات نماید. سوزان چالمرز نگفته بود که در ارتباط با چه موضوعی می خواهد صحبت کند ولی توماس چین می دانست که سوزان می خواهد شرکت «ای پی آی» را که چهار سال در آن کار کرده بود را ترک کند. سوزان یک مهندس نرم افزار در زمینه پروتکل اینترنت می باشد. پروتکل اینترنت، نرم افزاری است که نور را از طریق شبکه های فیبر نوری هدایت می کند. این یک کار تخصصی است و سوزان چالمرز یکی از بهترین های شرکت «ای پی آی» در این حوزه است.

توماس چین قبلاً با یک چنین وضعیتی رو به رو شده بود. یک کارمند با ارزش یک ملاقات شخصی را ترتیب می دهد و جلسه با خوش و بش و تعارفات اولیه آغاز می شود، سپس کارمند اعلام می کندکه می خواهد شرکت را ترک کند. برخی از کارکنان علت ترک را ساعات طولانی کار و محیط استرس زا بیان می کنند. آنها می گویند که نیاز به کاهش فشار و تجدید قوا دارند و یا مواردی از این قبیل. اما اینها معمولاً دلیل واقعی ترک شغل نیستند. زیرا در این صنعت تقریباً هر سازمانی به طور مداوم با رقبا و پیشرفت های تکنولوژیکی سر وکار دارد. آنها فقط یک شغل استرس زا را برای شغل استرس زای دیگر ترک خواهند کرد.

همچنین، بیشتر افرادی که «ای پی آی» ترک می کنند، چند ماه بعد به شرکت های تازه کار ملحق می شوند. این شرکت های جدید، منبع فشار و استرس برای کارکنان خود هستند، زیرا در این قبیل شرکت ها کارکنان باید حدود 16ساعت در روز کار کنند و مجموعه متنوعی از کارها را نیز انجام دهند. به عنوان مثال، مهندسان در این شرکت های کوچک، به جای این که فقط بر وظائف تخصصی مرتبط با دانش خود تمرکز کنند، مجبورند که با مشتریان ملاقات کنند، بر روی طرح های سرمایه گذاری و دیگر مسائل غیر مرتبط با تخصص خود را نیز انجام دهند. «ای پی آی» بالغ بر 1000کارمند دارد، بنابراین تخصیص افراد به شغل هایی که مرتبط با حوزه دانشی آنهاست، راحت تر است.

نه، بنابراین مشکل، ساعات طولانی کار و محیط استرس زا نیست (چین با خود فکر می کند). مشکل پول است، پول زیاد. بیشتر افرادی که شرکت «ای پی آی» را ترک کرده اند، میلیونر بوده اند. سوزان چالمرز هم یکی از آنهاست.

به شکرانه حق سهام فراوان که قیمت آن به سرعت در بازار های سهام افزایش می یابد، بیشتر کارکنان «ای پی آی» بیشتر از آنجه که نیاز دارند، سرمایه دارند. بیشتر این کارکنان زیر 40 سال دارند، بنابراین آنها جوانتر از آن هستند که بخواهند بازنشسته شوند. اما همین استقلال مالی به آنها توجه کمتری برای ماندن در «ای پی آی» می دهد.

آغاز جلسه با سوزان

جلسه ملاقات با سوزان چالمرز، چند ساعت بعد از تقاضای تلفنی، صورت گرفت. این جلسه نیز شبیه جلسات دیگر با تعارفات اولیه و بحث کوتاهی در زمینه پیشرفت های اخیر درپروژه شبکه های فیبرنوری شروع شد. سپس سوزان حرف های از پیش سازماندهی شده خودش را به توماس گفت: توماس، من واقعاً از کارکردن در اینجا لذت می برم، اما من می خواهم «ای پی آی» را ترک کنم.  سوزان نفس عمیقی کشید و به توماس نگاه کرد. وقتی که از توماس پاسخی نشنید، ادامه داد: من برای شارژ مجدد نیاز به استراحت دارم، پروژه تقریباً کامل شده است و تیم می تواند بدون من آن را کامل کند- خوب به هر حال من فکر می کنم که باید بروم.

توماس چین با لحن آرامی آغاز به صحبت کرد. او به سوزان پیشنهاد کرد که برای مدت 2 یا 3 ماه مرخصی بدون حقوق همراه با مزایای کامل بگیرد و بعد از شارژ مجدد برگردد. سوزان مؤدبابه این پیشنهاد را رد کرد وگفت که نیاز دارد به طور کامل و برای مدتی از کار دور شود. سپس توماس از سوزان پرسید: آیا او از محیط کاریش ناخرسند است - آیا او به آخرین تکنولوژی کامپیوتری برای انجام کارش دست یافته است - آیا با همکارانش مشکل دارد. سوزان در پاسخ گفت: شغلش در حال تبدیل شدن به یک کار یکنواخت و تکراری است ولی او یک محیط کاری خوب همراه با همکاران عالی دارد.

سپس توماس چین به خاطر محیط کاری کوچک به دلیل افزایش سریع تعداد کارکنان در سال های گذشته عذر خواهی کرد. او پیشنهاد کرد که اگر سوزان 2 ماه به مرخصی برود، وقتی که به سر کار برگردد، «ای پی آی» برخورد ویژه ای با او خواهد داشت و فضای کاری وسیعتری را همراه با منظره ای شبیه محیط دانشگاهی را برای او فراهم خواهد ساخت. ولی سوزان محترمانه از پیشنهاد توماس تشکر کرد. ولی آن چیزی نبود که سوزان نیاز داشت. به علاوه، داشتن فضای کاری بزرگ تر در صورتی که بقیه اعضای تیم از آن محروم هستند، منصفانه نیست.

تمام تاکتیک های توماس برای حفظ سوزان بی نتیجه ماند، بنابراین او آخرین حربه خود یعنی پول را آزمایش کرد. او پرسید: آیا سوزان پول بیشتری می خواهد. سوزان پاسخ داد که او به طور مرتب پیشنهاد هایی را از دیگر شرکت ها دریافت می کند و بعضی از آنها هم پول بیشتری را پیشنهاد می دهند. اکثر آنها شرکت های جدیدی هستند که حقوق کمتری ولی سهام بیشتری را پیشنهاد       می دهند. چین براساس مطالعات بازار می دانست که سوزان در صنعت، دریافتی خوبی را دارد. او همچنین می دانست که «ای پی آی» توانایی رقابت در حق سهام با دیگر شرکت های صنعت را ندارد.کارکنانی که در شرکت های کوچک و تازه کار، کار می کنند، بیشتر اوقات شاهد افزایش سهام خود به میزان پنج یا ده برابر مقدار اولیه خودشان هستنددر حالی که قیمت سهام در «ای پی آی» و دیگر شرکت های بزرگ از سرعت رشد کمتری برخوردار است.

به هر حال، چین به سوزان افزایش حقوق به اندازه 25 درصد و تعداد سهام بیشتری را پیشنهاد کرد. همچنین چین اضافه کرد که چالمرز یکی از با ارزشترین کارکنان «ای پی آی» بوده است و اگر او «ای پی آی» راترک کند، شرکت از این بابت، لطمه خواهد دید.

ملاقات با پاسخ امید بخش چالمرز مبنی بر بررسی پیشنهاد آقای چین خاتمه یافت. دو روز بعد، چین استعفا نامه سوزان را دریافت کرد. پنج ماه بعد، به چین خبر رسید که  چالمرز بعد از چند ماه مسافرت به همراه همسرش، به یک شرکت نرم افزاری تازه کار در این حوزه ملحق شده است.

 

سئوالات

1- آیا پاداش های مالی در یک چنین وضعیت هایی (جایی که کارکنان نسبتاً ثروتمند هستند) ارزش دارند؟

2- اگر شما توماس چین بودید، از چه استراتژی هایی برای نگهداشتن سوزان استفاده می کردید؟

3- طراحی شغل در این مورد کاوی از چه اهمیتی برخوردار است؟

official website of Dr.hassan saberi...